Poszłam umyć włosy a umyłam całą łazienkę, teraz żeby mi pióra doschły poklikam, chociaż małż wyjął wtyczkę od internetu. Rano wkleję na blogaska, teraz „pokłapię dziobem” w ramach relaksu.

Byłam w sobotę u moich małych kuzynek ( 7 i 5 lat ). Urządziłam im warsztaty szydełkowe, ja wkręciłam się najbardziej. Dziewczyny chyba są za małe, chociaż ja już w wieku 7 lat miałam podstawy opanowane, one nie złapały bakcyla, ale ich mama trochę tak. Wydawało mi się że półsłupki i oczka łańcuszka, to banał i łatwizna, ale jednak nie tak od razu.

Mam listę zamówień ( garderoba Barbi) i tak mnie to zaferowało, że jak wróciłam do domu, to do pierwszej MUSIAŁAM zrobić kamizelkę, a do drugiej nie  mogłam zasnąć, bo intensywnie myślałam jak zrobić spodenki.



Już mnie trochę dłonie bolą i oczy, bo ubranka  dla lalek to precyzyjna robota, trzeba patrzeć i liczyć. Zdecydowanie jestem lepszym odtwórca niż projektantem. Dlatego tak lubię serwetki, gotowy wzór, nie trzeba móżdżyć.

No i chyba już się skończyłam…
W życiu mam zdecydowanie za mało czasu, na swobodne bycie ze sobą, tak sobie podumać, popisać bez ograniczeń, poczytać, wyspać się.

Wypada w tym miejscu docenić, że miałam dwa spokojne dni, nic mnie za mocno nie bolało i rodzina zajmowała się sobą, żadnych nagłych zwrotów akcji.

Powinności względem rodziców skutecznie wyparłam przy użyciu szydełka. Planowałam zrobić im integrację i zapobieganie demencji graniem w uno, albo rummikuba, ale brak mi entuzjazmu, żeby pokonać ich opór. Mama „nie ma czasu”, a ojciec gapi się w ekrany, każde z nich samotnie w swoim pokoju. Bycie razem to męka, oni się nie lubią i nie rozumieją.

W jakim wielu posiadłyście zdolność szydełkowania?